Zondag 17 juli Grand-Canyon
Hoera, ik ben jarig, 40 jaar. Vandaag word ik ingeruild voor 2 van 20. Tenminste dat heeft Frank altijd geroepen.
We slapen uit vandaag, want we hoeven niet te rijden. Om 8 uur zijn we allemaal wakker. We kunnen niet onder de douche, dus dat scheelt tijd. Half 9 zitten we aan het ontbijt en dan wordt ik verwend.
Van Frank krijg ik een lekker luchtje van Calvin Klein, Eternity. Van Ferdy krijg ik indiaanse sambaballen. Van Timo had ik thuis al 20 gele rozen gekregen en nu krijg ik ook nog een amulet met een afbeelding van de ‘female raindance’. Van Elwin krijg ik een ‘presse papier’, een glazen bol met zand erin gegoten in de vorm van de Grand-Canyon.
Half 10 gaan we naar de shuttle bus. Als we in de bus zitten komen we erachter dat we de video camera vergeten zijn. Dus stappen we over op een andere bus en gaan terug naar de camping. Ferdy rent snel naar de camper en wij wachten in het bushokje op de volgende bus. Ferdy is gelijk terug met de bus en voor de 2e keer gaan we op weg naar het visitor center op ‘Mather Point’. Eerst gaan we het visitor center in, maar daar is niet veel te zien. We gaan naar het uitzicht punt. Alles is nog vlak om ons heen. Zover je kunt zien is er niets bijzonders. Tot je bij de rand staat. Magnifiek……..geweldig……….Er zijn geen woorden voor.
Ook de jongens vinden het prachtig. Het is een diepe kloof. Niet te geloven dat zo’n klein riviertje, die je heel ver in de verte ziet, zo’n mooi natuurverschijnsel kan maken. Wat een natuurpracht is er in die miljarden jaren gemaakt. Je ziet de meest mooie kleuren in de rotsen met steile dieptes en mooie grillige vormen. We blijven filmen en foto’s maken.
Als we bij het 2e uitzichtpunt zijn, schrikt Frank zich een ongeluk. Helemaal in paniek, hij is zijn portemonnaie kwijt. Met alle pasjes, creditcards (3 stuks) en geld. Het zat in zijn broekzak, dat weet hij zeker. Want hij had Elwin nog betaald voor we de bus in stapten. Grote paniek….. We kijken om ons heen, wie kan hem gestolen hebben. We zien geen verdachte personen, je denkt gelijk aan Mexicanen of zo. Hoezo bevooroordeeld! Ik heb Frank nog nooit zo geschrokken gezien.
De gvd’s vliegen in de rondte, hoe had hij zo stom kunnen zijn. Normaal heeft hij zijn portemonnaie altijd in zijn buiktas. Nu heeft hij hem zonder nadenken in zijn broekzak gestopt. En hij draagt een gewoon sportbroekje met steekzakken. En dan ook nog alle creditcards in 1 portemonnaie. Stom, stom, stom…..Wat nu….. De jongens zoeken overal waar we geweest zijn, ook in de vuilnisbakken. Wij gaan terug naar het service center. We willen bellen om de passen zo snel mogelijk te blokkeren.
De balie medewerkers roepen de ranger op. Ondertussen probeer ik naar Nederland te bellen, naar de ANWB. Maar vanuit de Grand-Canyon kan je niet internationaal bellen. Ik heb het via collect call en via een telefoniste geprobeerd, maar alles wat ze zeiden was: “I am sorry, but I cannot connect you for international calls”. Shit, wat nu. We zijn bang dat onze rekening op dit moment leeggehaald wordt. Ferdy en Timo zijn ondertussen terug naar de camper. Zij proberen met dezelfde bus als de heenweg terug te keren. Misschien is hij daar gevonden of op de camping.
Bij het service center proberen ze de bus te bellen, maar ze kunnen hem niet bereiken. Als de ranger komt, leggen we alles uit. Hij weet ook niet wat we moeten doen. Blijkbaar heeft hij zoiets nog nooit meegemaakt, hij lijkt zich er niet erg druk over te maken. Hij geeft ons wel een telefoonnummer dat we kunnen bellen. Het is een speciaal nummer waar je inspreekt wie je aan de telefoon wilt en dan wordt je automatisch doorverbonden. Je zegt dan bijvoorbeeld: ‘Visa’ en dan krijg je visa in Amerika. Maar ook op deze manier lukte het niet.
We besluiten om terug te gaan naar de camper. Een kleine hoop dat hij op de camping gevonden is. Anders snel naar een stad waar je wel interlokaal kan bellen. Wat nu zonder creditcards en geld. Frank kan zich wel voor zijn kop slaan, hoe had hij zo stom kunnen zijn. Alle creditcards en zijn giropas in 1 portemonnaie en dat gewoon in zijn broekzak van zijn sportbroekje.
We stappen een halte eerder uit, want anders moeten we overstappen. Dat betekent weer wachten op een bus en daar hebben we geen rust voor. We lopen het laatste stuk wel.
Als we bij de camping aan komen loopt Timo ons tegemoet. Hij is gevonden!!!!!
Echt…..er valt een blok van ons af. In de bus is hij uit de broekzak van Frank gevallen. Degene die hem gevonden heeft, heeft hem aan de chauffeur gegeven. De chauffeur wist waar wij waren ingestapt en heeft hem op de camping afgegeven.
Wat een geluk. Ferdy was ondertussen met een bus naar ons toe gegaan om te zeggen dat de portemonnaie gevonden was. En om te voorkomen dat we alles zouden blokkeren. Maar we hebben elkaar net gemist.
Als we de portemonnaie bij de ingang van de camping ophalen, komt Ferdy net weer met de bus aanrijden. Jeetje, wat is dit een harde les. We gaan eerst naar de camper om bij te komen.
Op dit soort momenten, van echte nood, kunnen we wel als gezin goed handelen. Iedereen hielp en dacht mee.
Opeens lijkt het of er van iedereen een grote last is gevallen. En dat is ook eigenlijk zo.
In de camper eten we een ijsje, dat na 3 dagen eindelijk bevroren is. De jongens willen een broodje, maar Frank en ik hebben geen trek.
Om half 1 pakken we nogmaals de bus. We weten nu wel goed hoe het systeem werkt.
We gaan met de shuttle de westkant bekijken. Je kunt steeds bij uitzichtpunten uitstappen. Even kijken en dan kan je lopen naar het volgende uitzicht punt of weer een bus pakken.
Bij de eerste stop blijkt Ferdy opeens ontvangst te hebben met zijn telefoon. Er komen 10 berichtjes binnen. Twee voor mijn verjaardag, van Pap en mam en van At en Natasha. Antwoorden lukt niet meer, omdat de ontvangst weer weg is.
De uitzichten zijn schitterend, wat een diepte, mooie kleuren.
We zien ook veel eekhoorntjes. Er is er eentje die lijkt wel te poseren. We filmen en maken foto’s en dat beestje gaat rechtop zitten. Grappig beest.
Er staan wel overal bordjes dat je de eenhoorntjes niet mag voeren, want ze willen wilde dieren graag wild houden. Als je dit wel doet kan je een boete van $ 100, – krijgen.
De laatste stop is bij ‘Hermits Nest’.
Daar drinken we wat en halen we zakjes chips. Ik krijg van Frank nog een zilveren indiaantje om aan mijn ketting te hangen. Timo koopt een t-shirt van de Grand-Canyon en Elwin een plaatje voor op zijn wandelstok. Ferdy had gisteren al een munt gekocht voor zijn verzameling. We gaan nu snel naar de camper, want om 7.30 uur gaat de zon onder en dat schijnt ook een mooi spektakel te zijn. Op de terugweg halen we in de winkel kolen voor de barbecue en patat voor in de oven.
Om 6 uur zijn we bij de camper, om half 7 eten we en om 7 uur zitten we weer in de bus.
Met een beetje teamwork kunnen we heel snel zijn. Zelfs de afwas is al gedaan.
Half 8 zijn we op Yavapai point. Het zit er al vol met mensen. We verbazen ons over de domheid van mensen. Ze gaan op de meest uitstekende rotspunten zitten, of laten foto’s van zich maken terwijl ze steeds verder richting afgrond lopen. Wij vinden een mooi plekje en kijken een kwartier naar het spektakel van de ondergaande zon.
Het was de moeite waard en tevens onze laatste blik op de Grand-Canyon. Morgen gaan we weer verder.
In de camper eten we nog yoghurt en we drinken nog wat. Daarna gaan we douchen in de camper. Want we voelen ons vies. Het was een hete dag, maar wel met een lekker windje. Waardeloos dat er geen douches zijn op de camping, maar gelukkig zit er een douche in de camper. Kunnen we die ook eens uitproberen. Het is wel een ervaring, douchen in de camper. De camper staat een beetje scheef, dus het water loopt 1 kant op. Ook lekt de douche ergens aan de onderkant. Halverwege merken we dat de afvoer vol zit, dus die laten we maar open staan. Na een half uur zijn we allemaal schoon. En fris en fruitig gaan we naar bed.
Wat een enerverende dag!
